Ewangelie wymieniają św. Szymona w ścisłym gronie uczniów Pana Jezusa. Jest on chyba najmniej znanym spośród nich. Ewangelie wspominają o nim tylko trzy razy. Mateusz i Marek dają mu przydomek Kananejczyk (Mt 10, 4; Mk 3, 18). Dlatego niektórzy Ojcowie Kościoła przypuszczali, że pochodził on z Kany Galilejskiej i był panem młodym, na którego weselu Chrystus Pan uczynił pierwszy cud. Współczesna egzegeza dopatruje się jednak w słowie Kananejczyk raczej znaczenia "gorliwy", gdyż tak je również można tłumaczyć. Łukasz wprost daje Szymonowi przydomek Zelotes, czyli gorliwy (Łk 6, 15). Specjalne podkreślenie w gronie Apostołów, że Szymon był gorliwy, może oznaczać, że faktycznie wyróżniał się wśród nich prawością i surowością w zachowywaniu prawa mojżeszowego i zwyczajów narodu.
Szymon Kananejczyk jest we wszystkich czterech katalogach Apostołów wymieniany zawsze obok św. Jakuba i św. Judy Tadeusza, "braci" (stryjecznych albo ciotecznych) Chrystusa, czyli Jego kuzynów (Mt 10, 4; Mk 3, 18; Łk 6, 15; Dz 1, 13). Czy był nim także i Szymon? Według Ewangelii św. Mateusza wydaje się to być pewnym (Mt 13, 55). Także i w tradycji chrześcijańskiej mamy nikłe wiadomości o Szymonie. Miał być bratem Apostołów: Jakuba Młodszego i Judy Tadeusza. Będąc krewnym Pana Jezusa, miał według innych zasiąść na stolicy jerozolimskiej po Jakubie Starszym i Jakubie Młodszym jako trzeci biskup i tam ponieść śmierć za cesarza Trajana, kiedy miał już ponad sto lat.

Czytaj dalej →

Św. Sabina, męczennica (II/III w.), według starego przekazu była siostrą Wincentego i Chrestyny. Wszyscy troje mieli zginąć jako ofiary prześladowań w Avili (?). Męczenników wspominają stara martyrologia oraz liturgia mozarabska.

W IKONOGRAFII św. Sabina przedstawiana jest w koronie, z palmą męczeńską w ręku.

Fulcjusz (Fulko) Scotti urodził się w Piacenzy (Włochy) około roku 1164. Jego rodzice prawdopodobnie pochodzili ze Szkocji, co tłumaczy jego nazwisko.
W roku 1186 Fulcjusz wstąpił do kanoników regularnych, pracujących przy kolegiacie św. Eufemii w Piacenzy. Potem ukończył studia w Paryżu. Po powrocie otrzymał święcenia kapłańskie, a wkrótce został proboszczem kolegiaty. Cieszył się względami biskupa Grimerio, który korzystał z jego talentów w załatwianiu trudnych spraw i likwidowaniu konfliktów. Gdy skłócony z władzami miejskimi biskup usunął się do Cremony, Fulko wyjechał z nim. Do miasta powrócili w roku 1207. Fulko uczestniczył potem aktywnie w synodzie, a około roku 1208 mianowany został kanonikiem kapituły i profesorem teologii.
Po śmierci biskupa Grimerio legat papieski wyznaczył Fulka na jego następcę, ale papież Innocenty III długo zwlekał z zatwierdzeniem tego wyboru. Zaaprobował go dopiero Honoriusz III. 11 września 1216 r. konsekrowano Fulka na biskupa. Wkrótce wezwano go, aby objął również stolicę biskupią w Pawii. Okazał się gorliwym i roztropnym pasterzem. W roku 1217 pośredniczył w sporze między Pawią a Piacenzą. W rok później interweniował w Lodi, a następnie w Modenie i Genui. W tym też czasie ustanowił w Pawii szkołę dla ubogich. Gdy w mieście znów podniesiono sprawę opodatkowania dóbr kościelnych, a Honoriusz III obłożył Pawię ekskomuniką, Fulcjusz wraz z klerem usunął się do Piacenzy. Pojednanie nastąpiło w roku 1227.
Biskup Fulko zmarł prawdopodobnie 26 października 1229 r. Pozostawił po sobie pisma, które zaginęły w czasach likwidowania domów zakonnych w okresie napoleońskim.